Eksperyment Ascha – bo o wyniki tego eksperymentu chodzi – to jeden z najsłynniejszych eksperymentów psychologicznych. Solomon E. Ash stał się popularny w latach pięćdziesiątych, właśnie za sprawą badań wpływu konformizmu na zachowania ludzi. Polem jego działań były także mechanizmy powstawania opinii i sądów człowieka, jak też procesy zapamiętywania informacji. Po pierwszym eksperymencie odbyła się cała ich seria, z których każdy oparty był o wspólną zasadę, która dotyczyła konformizmu, a konkretnie jednej z jego odmian – konformizmu normatywnego. Badacze konformizmu zastanawiali się czym są motywowane szeroko rozumiane zachowania konformistyczne. Wykryto dwa ważne motywy tych zachowań:

• pragnienie posiadania racji
• lęk, który jest motywem konformizmu normatywnego.

Na czym polegał ów eksperyment? Solomon Asch przeprowadził swój eksperyment na 123 osobach. Podzielił ich na kilka grup, składających się z około dziesięciu osób. W początkowej fazie eksperymentu, eksperymentator pokazywał osobom w grupie dwie plansze. Na pierwszej z nich był narysowany jeden, pionowy odcinek. Na drugiej planszy były narysowane trzy pionowe odcinki. Zadaniem osób badanych było powiedzieć, każda osoba po kolei, który z odcinków pokazanych na planszy drugiej jest takiej samej długości jak odcinek pokazany na planszy pierwszej. Fundamentem eksperymentu było założenie, że w każdej grupie prawdziwa osoba badana była tylko jedna. Reszta osób była pomocnikami eksperymentatora. Osoba badana odpowiadała na pytanie jako ostatnia. Przed tą osobą wypowiadali się pomocnicy eksperymentatora. Badany w ten sposób był wpływ sugestii całej grupy na decyzje podejmowane przez jednostkę.
Główne założenie eksperymentu ujawniało się dopiero po pierwszych dwóch pytaniach eksperymentatora w których jego pomocnicy udzielali odpowiedzi zgodnych z prawdą. Od pytania trzeciego natomiast, rozpoczęło się faktyczne badanie. Na to pytanie wszyscy udzielający odpowiedzi przed badanym udzielili odpowiedzi złej (wszyscy wskazali ten sam, niepoprawny odcinek jako będący tej samej długości co odcinek na planszy pierwszej). Jak postąpiła osoba badana – wyraziła swoje zdanie, które w kontekście odpowiedzi poprzedników nie zgadzało się z opinią grupy? Czy też wbrew swoim zmysłom odpowiedziała zgodnie z oczekiwaniami większości? Wyniki są zaskakujące, i rzucają światło na to, jak ludzie są bardzo zależni od swojego otoczenia. W sytuacjach badania indywidualnego, gdy osoba samotnie odpowiadała na pytania eksperymentatora, ilość błędnych odpowiedzi wynosiła zaledwie 1%. Natomiast w sytuacji grupowej, gdy wszyscy poprzednicy podali złą odpowiedź odsetek złych odpowiedzi wśród prawdziwych osób badanych wzrósł do 36,8%. Zatem rezultat? Aż ponad jedna trzecia ludzi wyraziła opinią wyraźnie sprzeczną z tym co widziała, tylko dlatego, by być w zgodzi z większością.
Czy zaliczamy się do tych 36,8%, które wyraziło zdanie zgodne z opinią grupy, a sprzeczne z własnymi myślami i odczuciami? Na to pytanie znamy odpowiedź – trzeba sięgnąć pamięcią do momentów, gdy wahaliśmy się w wyrażeniu osądu o czymś będąc w towarzystwie innych ludzi. Jeżeli zawsze asertywnie wyrażamy swoje poglądy, to inni nie mają na nas aż takiego wpływu, jeżeli odwrotnie – czekamy na decyzję grupy i do niej się podporządkujemy, opinia większości ma dla nas znaczenie.
Zatem wniosek płynie z tego taki, iż jednostka w starciu z grupą nie ma równych szans. Są jednak pewne warunki, w których sytuacja ulega radykalnemu wyrównaniu. Ma ona miejsce wtedy, gdy do tej jednostki dołączy jeszcze jeden sprzymierzeniec. Wystarczy tylko jedna osoba więcej z odmienną niż reszta grupy opinią, aby pozostałe jednostki mogły swobodniej wyrażać swoje opinie. Gdy w omawianym eksperymencie, wśród pomocników eksperymentatora znalazł się jeden, który udzielał poprawnych odpowiedzi, liczba osób badanych skłonnych ulegać większości zmniejszyła się o ¾. Zmniejszyła się z prawie 37% do niecałych 10%. Tylko jeden sojusznik, a większość tak bardzo traci na swej sile.
Na co dzień nie uczestniczymy w sytuacjach zaaranżowanych, w których jesteśmy z góry na straconej pozycji względem całej grupy. Nigdy nie nastąpi sytuacja, gdy jakimś dziwnym trafem wszyscy zmówią się przeciwko nam, aby coś udowodnić. W normalnych warunkach każdy posiada indywidualną opinię, których zróżnicowanie znosi powód do zmartwień wynikający z wyników powyżej opisanego eksperymentu. Jednak istnieją ugrupowania, w których ten mechanizm jest wykorzystywany. Głównie ma to miejsce w środowisku sekciarskim, gdzie w trakcie pozyskiwania nowych członków, grupa ma kluczowe znaczenie. W sekcie nikt nie może budzić wątpienia w nowicjuszu. Każda osoba, z którą ów pretendent ma do czynienia, upewnia go w słuszności wstąpienia do grupy. Wystarczyłaby bowiem jedna niezdecydowana osoba, jeden niewielki głos sprzeciwu lub obawy przed środowiskiem sekty, a nowa osoba znalazła by sojusznika, dzięki któremu swobodniej byłoby jej wyrazić negatywną postawę wobec sekty i od niej odejść.
W każdej grupie znajdzie się ktoś, kto myśli identycznie jak my. Ale jeśli my nie wyrazimy głośno swojego zdania, to ta osoba również nie zdobędzie się na taką odwagę. Jeśli jednak powiemy głośno, wbrew dotychczasowym głosom, o swojej opinii, damy motywację do mówienia tym, co dalej są niezdecydowani i czekają na swojego sojusznika.

Czego dokładnie dotyczy omawiany konkurs? Zasady są proste i klarowne – każda osoba, która ukończyła osiemnaście lat, jest zarejestrowana na portalu www.forum-szkolenia.pl może w nim wziąć udział. Osobami wyłączonymi z możliwość udziału w konkursie są te, które pracują w innych firmach szkoleniowych lub które zamieszczają linki reklamowe na łamach tego forum. Aby uzyskać możliwość wygranej, należy w wyznaczonym terminie, to jest od 15 grudnia do końca marca umieścić jak najwięcej wpisów na wyznaczonych przez organizatora konkursu działach portalu. I tak, osoby, które wykażą się największym zaangażowaniem i najciekawszymi spostrzeżeniami, przemyśleniami oraz które dadzą najbardziej wartościowe wpisy ze wszystkich osób biorących udział w konkursie w dziale Wszystko o Szkoleniach, Strefa Uczestników szkoleń, strefa Trenerów oraz AVENHANSEN mają szansę na wygranie szkolenia otwartego. Zakres tematyczny działów jest zatem wystarczająco szeroki, aby zainteresować ludzi o różnej wiedzy i doświadczeniu. Szkolenie otwarte zostanie zaś w stu procentach sfinansowane przez organizatora konkursu. Czas na realizację nagrody to jeden rok.

Jak zatem widać, jest o co się starać. Szkolenia otwarte, dzięki doskonale przygotowanej ekipie trenerów, świetnej organizacji oraz profesjonalizmu w przekazywanej wiedzy, to wartościowe doświadczenie, o które warto się postarać. Jak napisałem powyżej, cztery działy tematyczne poświęcone zostały na potrzeby zmagań uczestników. Rozbieżność tematyczna gwarantuje możliwość wykazania się osobom o różnych zainteresowaniach, lecz jednocześnie oznacza to większą konkurencję. Jednak nie wystarczy sama ilość wpisów – te bowiem powinny nieść ze sobą możliwie jak największą wiedzę merytoryczną. Zatem ilość, ale również i jakość. Najmniejsza akceptowana ilość, poniżej której nie można liczyć na nagrodę, to piętnaście wpisów. Jak zatem widać, nie jest to dużo. Czy zatem trzeba się jeszcze dłużej zastanawiać? Jeżeli ktoś ma coś do zaoferowania w kontekście merytorycznej wiedzy, co jednocześnie pasuje tematycznie do jednego z powyższych działów, nie powinien się ociągać. Ktoś inny może właśnie pracować na wygraną – a jak pisałem wyżej, jest się o co starać.

1. Organizatorem promocji jest AVENHANSEN Sp. z o.o., z siedzibą: ul. Kronikarza Galla 4 lok. 9, 30-053 Kraków, wpisana do rejestru przedsiębiorców pod numerem KRS 0000283988

2. Uczestnikiem promocji może zostać osoba fizyczna, która dokonała rejestracji w systemie rejestracyjnym portalu http://www.forum-szkolenia.pl pozostawiając w nim swój adres e-mail, oraz wykazująca aktywność na stronie http://www.forum-szkolenia.pl i jest osobą pełnoletnią.

3. Promocja rozpoczyna się 15.12.2011 a kończy się 31.03.2012, o godź 23:59. Po tym okresie Zarząd AVENHANSEN Sp. z o.o. przyzna nagrody.

4. Nagrodą promocji jest:
a) Szkolenie otwarte z oferty AVENHANSEN Sp. z o.o. dofinansowane w 100% (darmowe) do wykorzystania przez okres 1 roku od przyznania nagrody

5. Kryteriami przyznawania nagród będzie:
a) aktywność – wygrywa osoba pisząca, jak najwięcej postów w określonym w pkt. 4 przedziale czasowym
b) wiedza – merytoryczność wpisów uczestnika strony
c) dokonanie co najmniej 15 wpisów na stronie
d) w konkursie pod uwagę będą brane wpisy zamieszczone w działach:
– Wszystko o Szkoleniach
– Strefa Uczestników szkoleń
– Strefa Trenerów
– AVENHANSEN

6. Jedna osoba fizyczna może wygrać tylko jedno szkolenie. Zabrania się odsprzedawania wygranych szkoleń osobom trzecim.

7. Wytypowane do nagród osoby (ich nick’i, którymi posługują się na forum) zostaną pokazane na stronie http://www.forum-szkolenia.pl
Osoby te powinny do dnia 31.04.2012 zgłosić się do organizatora na adres konkurs@AVENHANSEN.pl i potwierdzić chęć odebrania nagrody, wraz z podaniem prawdziwych danych (imię, nazwisko, wiek, adres zameldowania). W przypadku niepotwierdzenia w wyznaczonym terminie, lub podania nieprawdziwych danych, nagroda zostanie przekazana kolejnej osobie.

8. Organizator, świadom odpowiedzialności prawnej, oświadcza, że wynik Konkursu nie zależy w żadnym stopniu od jakiegokolwiek czynnika losowego, a mechanizm konkursu nie ma nic wspólnego z grami losowymi w rozumieniu ustawy „O grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach; (Dz.U. z 1998 r. Nr 102, poz.650, Nr 145, poz.946, Nr 155, poz.1014 i Nr 160, poz.1061 oraz z 2000 r. Nr 9, poz.117. wraz z późn. zmianami)”.

9. Organizator konkursu zastrzega sobie prawo do całkowitego lub częściowego przerwania konkursu po jego rozpoczęciu i/lub po przyznaniu nagród. Dotyczy to przede wszystkim sytuacji losowych, z których wynika, że konkurs nie może odbywać się zgodnie z przewidzianym planem, podczas których zaistniały sytuacje szczególne wywołane, np. wirusami komputerowymi, usterkami systemowo-sprzętowymi albo innymi usterkami technicznymi lub wadami prawnymi, które mają wpływ na administrację, bezpieczeństwo, integralność i regularny przebieg konkursu. Dalsze postępowanie prawne i droga sądowa są wykluczone.

10. Nagrodzona osoba nie może żądać zamiany przyznanej nagrody na ekwiwalent pieniężny.

11. Przystąpienie do promocji oznacza zgodę na warunki regulaminu.

12. Regulamin promocji będzie dostępny na stronie: http://www.forum-szkolenia.pl

13. Organizator nie ponosi odpowiedzialności za treść postów. W miarę możliwości, posty naruszające regulamin wewnętrzny forum będą usuwane.

14. W konkursie nie mogą brać udziału osoby fizyczne, które są pracownikami innych firm szkoleniowych lub zamieszczają linki reklamowe na http://www.forum-szkolenia.pl

15. Regulamin może ulec zmianie bez powiadomienia użytkowników forum. Aktualny regulamin znajduje się na stronie http://www.forum-szkolenia.pl

_________________
FORUM-SZKOLENIA.PL
Pozdrawiam
Administrator

Wielka Orkiestra gra po raz 20 a my po raz 2 pomagamy chorym dzieciom.

Pomagamy bo mamy potrzebę niesienia pomocy.

Nasza aukcja ma numer 566323

http://aukcje.wosp.org.pl/show_item.php?item=566323

Po wygraniu licytacji, wpłacone pieniądze wpłyną wprost na konto fundacji WOŚP. U nas masz cały 2012 rok aby uczestniczyć w dowolnym szkoleniu otwartym organizowanym przez naszą firmę w Krakowie.

Na ręce Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, dla dzieci – pomagając ratować Ich życie.

Podobnie jak w zeszłym roku, również i w tym, przeznaczamy na licytację jedno miejsce na dowolnym szkoleniu otwartym organizowanym przez firmę szkoleniową AVENHANSEN Sp. z o.o.

Osoba, która wygra licytację będzie uprawniona do uczestnictwa w dowolnym szkoleniu otwartym. Otrzyma od nas również specjalny Certyfikat potwierdzający przekazanie pieniędzy dla WOŚP. Oczywiście otrzyma od nas również Dyplom uczestnictwa w szkoleniu.

Lista dostępnych szkoleń znajduje się tu »

Szkolenia otwarte AVENHANSEN organizuje w miastach:

Kraków, Warszawa, Poznań, Zakopane

Serdecznie zapraszamy.

Wszelkich, szczegółowych informacji udzieli Państwu

Katarzyna Szypowska

Specjalista ds. Organizacji Szkoleń Otwartych

e-mail: kszypowska@avenhansen.pl
tel. 12 399 41 90, 515 212 450

Po pierwsze, środowisko, w jakim się obracamy. Jesteśmy istotami stadnymi, nikt z nas z własnego wyboru nie zdecydowałby się na życie w samotności, np. gdzieś na bezludnej wyspie. Nasze uczucia, przemyślenia, wrażenia są bardzo mocno uzależnione od tego, z kim najczęściej przebywamy, w środowisku jakich ludzi spędzamy najwięcej czasu. Ponadto, zależy to też od muzyki, której słuchamy, od filmów jakie lubimy oglądać czy książek, jakie posiadamy na półce i po które najczęściej sięgamy. W tym kontekście łatwo zrozumieć, czemu niektórym osobom ciężko jest czuć się szczęśliwym, gdy otaczają się przedmiotami wpływającymi negatywnie na samopoczucie oraz gdy obracają się w towarzystwie osób, które mają posępne twarze i nie potrafią zmienić tego stanu. Do tego dochodzą informacje dochodzące do nas za pośrednictwem prasy i telewizji. Dookoła nas panuje niezadowolenie, kryzys dotyka kolejne grupy społeczne. Pojawiają się problemy w pracy, klienci narzekają, a pracownicy domagają się podwyżek, na które być może i faktycznie zasługują, lecz nie ma na to pieniędzy. Gdy w całym tym otaczającym nas środowisku nieszczęścia sami nie potrafimy siebie pocieszyć – gdy głos w naszej głowie też nam podpowiada, że życie jest raczej przykre i ciężkie – mamy poważny problem, który należy niezwłocznie rozwiązać.

Kiedy ostatnio sami w duchu pomyśleliśmy do siebie – „tamtemu to lepiej. Więcej zarabia, wygrywa jakieś nagrody i ma fajniejszy samochód. Nie to co ja.”? Kolejną cechą ludzi nieszczęśliwych jest nieustanne porównywanie się do innych ludzi. Nie muszę chyba w tym momencie przypomnieć, że ciągłe porównywanie siebie do innych nie jest dobrym przyzwyczajeniem? W tych zawodach zawsze przegrywamy, bowiem zawsze znajdzie się inny człowiek, który ma większy talent niż my, więcej zarabia, i tak dalej. Druga osoba zawsze może mieć coś lepszego choćby w jednej dziedzinie, nawet gdy w pozostałych wszystko u niej się sypie. Oczywiście, z drugiej strony, możemy się porównywać do ludzi którzy są od nas biedniejsi, tylko po to, aby przez chwilę poczuć się lepiej. Jednak to nigdy nie będzie dla nas satysfakcjonujące, i tak dalej będziemy czuć się źle. To wynika z samego faktu porównywania siebie z innymi. Ponadto, gdy zapadniemy się bardzo głęboko w ten stan, z czasem zaczniemy porównywać się nawet nie do jednej, lecz kilku osób z otoczenia. Skutek będzie raczej opłakany – niska samoocena, utrata przyjaciół i potworna frustracja.

Czasami, choć spotyka nas w życiu dużo pozytywnych rzeczy, niektóre osoby mają tendencję do skupiania się wyłącznie na tych złych wydarzeniach, które je spotkały. Nawet gdy bilans rzeczy pozytywnych i negatywnych jest zrównoważony, samopoczucie leci na łeb na szyję w dół. Czemu tak się dzieje? Czemu niektórzy nie potrafią dostrzegać pozytywnych aspektów życia? Zapomina się, że aby mieć siłę do przezwyciężania problemów, jakie pojawiają się na naszej drodze, musimy zbierać siłę z tych pozytywnych wydarzeń i mieć wiarę, że jakoś się wszystko ułoży. Wyszukiwanie bowiem negatywnych aspektów w każdej sytuacji jest prostą drogą do poczucia się osobą głęboko nieszczęśliwą. Dodatkowo, promieniuje od nas to poczucie niezadowolenia, odsuwając od nas ludzi, którzy mogliby nam w jakiś sposób pomóc.

Kolejnym, jednym z najważniejszych powodów złego samopoczucia i bycia człowiekiem nieszczęśliwym jest nieustanne dążenie do perfekcjonizmu. Jeżeli ciągle poszukujemy go w życiu, ciężko nam będzie stać się człowiekiem szczęśliwym. Dzieje się tak, ponieważ potrafimy czasami postawić sobie poprzeczkę na tak wysokim poziomie, że nigdy na obecnym poziomie umiejętności nie uda nam się sprostać własnym, wyśrubowanym oczekiwaniom. Wtedy jesteśmy na prostej drodze do złego ocenienia swojej osoby i zwątpienia we własne możliwości. Doprowadzamy tym samym do obniżenia poczucia własnej wartości. Dla takiego człowieka szczęście jest prawie nieosiągalne. Sposób mylenia na to nie pozwala – droga do szczęścia musi być idealna, ale zawsze znajdzie się coś lepszego , co niweczy dotychczasowe, pozytywne nastawienie. Jeżeli dopiero co kupiliśmy nowy ciuch a w internecie dzień później znajdujemy coś lepszego – już idealna sytuacja pęka, i czujemy frustracje. Gdy kupimy sobie nowy samochód, a następnie okazuje się, że lepszy samochód ma kolega z pracy – czujemy się podle. Dlatego perfekcjonista tak rzadko przeżywa chwile szczęścia – to było coś dopracowanego i rzeczywiście wyjątkowego, ale ktoś okazał się lepszy i wszystko zaczyna się sypać.

Takich wspólnych złych nawyków i cech jest więcej u ludzi, którzy określają się mianem nieszczęśliwych. Aby zmienić to nastawienie, wystarczy zmienić owe nawyki i zacząć myśleć w bardziej pozytywny sposób. Ale ludzie, którzy są nieszczęśliwi, postrzegają problem w ten sposób, że to coś, co jest na zewnątrz, źle na nich wpływa, a nie oni sami na siebie. Nie dostrzegają, że problem leży w sposobie postrzegania świata, a nie w samym świecie. Jednak aby zmienić się w człowieka czującego szczęście płynące z codziennych doświadczeń, należy chcieć faktycznej zmiany w swoim usposobieniu.

„Czy naprawdę koniecznie trzeba pracować jak niewolnik, aby móc żyć jak milioner?”

Timoty Ferriss w swojej książce przedstawia nową kategorię ludzi żyjących po swojemu – określa ich mianem bogatych w zupełnie nowy sposób. To są te osoby, które porzucają plany na daleką przyszłość, i stwarzają sobie luksusowy styl życia w tym momencie. Do tego wykorzystują własną walutę – czas i mobilność. Dalej to określenie oznacza wręcz sztuką projektowania stylu życia. Do kogo ta pozycja jest skierowana? Głównie do osób, które prowadzą w miarę wygodną egzystencję, lecz wykonują pracę, która nie jest spełnieniem ich osobistych marzeń. Autor ma ambicję przedstawić czytelnikowi, jak nasze życie opiera się na zdroworozsądkowych regułach naszego społeczeństwa, które są kruche i umowne. Jego intencją jest pokazanie, że można wydostać się z tego systemu, i żyć na zupełnie innym poziomie niż dotychczas. Główne zaś idee, które mu przyświecają, to mini-emerytury oraz selektywna ignorancja.

„Handel koksem dla przyjemności i zysku”

Jak zmieniłyby się podejmowane przez nas decyzje, gdyby nagle okazało się, że nie ma szans na emeryturę? Gdy nasza przyszłość maluje się w pozytywnych barwach, jesteśmy gotowi odłożyć przyjemności na dalszy plan, i kosztem posiadania tych marzeń, poświęcać się na co dzień w ciężkiej i wymagającej pracy. Lecz gdy z horyzontu zaniknie perspektywa wygodnego życia na emeryturze, nasze siły znikają. Może zatem warto je przemienić w coś realnego już dziś, co przyniesie nam przyjemność od zaraz? Jakie są zatem poszczególne kroki, które należy postawić, aby zdaniem autora, mieć jak najwięcej wolnego czasu, przy możliwie największych zarobkach?

• Przedefiniowanie swojego zdrowego rozsądku, wprowadzając pojęcie eustresu, czyli stresu pozytywnego.
• Eliminacja, dzięki której możemy do kosza wyrzucić dawne metody zarządzania czasem, zyskując możliwość ponad dziesięciokrotnie zwiększonej wydajności w mniejszej jednostce czasu. Co wtedy zyskujemy? Nasz podstawowy kapitał – czas.
• Automatyzacja wszystkich przepływów pieniężnych. Autor wspomina różne metody– wykorzystanie arbitrażu geograficznego, outsourcingu czy też reguł podejmowania decyzji.
• Liberalizacja – ostatni składnik zakłada zmianę sposobu myślenia na bardziej globalny. Celem tego jest uwolnienie się od jednego miejsca zamieszkania, zerwanie więzów naszego myślenia o przywiązaniu do konkretnego miejsca na ziemi.

Poszczególne etapy prowadzą do zmiany trybu i sposobu życia. Definiowanie określa ten moment w życiu, kiedy przestajemy używać zwrotów i określeń utożsamiających nas z człowiekiem, który odracza czas, który będzie poświęcał wyłącznie dla siebie. Jak tego dokonać? Przykładem jest mówienie o pracy – człowiek, który pracuje na swoją emeryturę powie – „chcę pracować, kiedy chcę”, a ten, kto stara się z tego nurtu wyłączyć powie – „chcę unikać pracy dla samej pracy i wykonywać niezbędne minimum w celu osiągnięcia maksymalnych efektów.” Ludzie bogaci w zupełnie nowy sposób, zdaniem autora, różnią się od innych tym, że mają zupełnie inne priorytety i filozofię życiową.

Ludzie bogaci zaliczający się do nurtu który opisuje autor żyją maksymalnie efektywnie. Jak? Dzięki temu, że ich firmy biorą zlecenia tylko od najważniejszych klientów. Wszelkie działalności operacyjne zlecają na zewnątrz. Czas poświęcają na swoje hobby, a wszelkie operacje załatwiają przez internet. Do tego nurtu ludzi można też zaliczyć studentów, którzy wykorzystują chociażby internet do własnego, małego biznesu. Istnieją sposoby zarabiania pieniędzy niewielkim nakładem pracy, pozwalające takiemu młodemu człowiekowi na dość swobodne gospodarowanie czasem.

„Nie potrafię podać niezawodnego przepisu na sukces, ale mogę podać przepis na porażkę: staraj się zawsze wszystkich zadowolić.”

Herbert Bayard Swope,
amerykański wydawca i dziennikarz,
pierwszy zdobywca nagrody Pulitzera

Kwestionowanie utartych reguł i zamienianie niesprawdzających się w praktyce sposobów postępowania swoimi, lepszymi – to kolejna rada autora. Jego przykładem takiej pracy jest jego pierwsza praca zarobkowa po studiach– hurtowe sprzedawanie danych. Barierą w dotarciu do odpowiednich osób była bariera złożona z ludzi strzegących dostępu. Dlatego pracował nie od godziny 9, jak wszyscy, lecz od 8:30, i nie do 18, lecz do 18:30, kiedy sekretarek już nie było po drugiej stronie. Umawiał dzięki temu dwukrotnie więcej ludzi niż jego koledzy z większym doświadczeniem. Czemu? Zakwestionował status quo. Być może i w naszym życiu są takie nieuświadomione złe nawyki, niewykorzystane szanse?

Kolejną rzeczą jest błąd popełniany przez ludzi, którzy utożsamiają emeryturę ze swoim finalnym celem, do którego całe życie dążą. Jednak jak autor przekonuje, emerytura powinna być postrzegana jako ostateczny plan awaryjny, gdyby ziścił się najczarniejszy scenariusz. Utożsamianie celu życia z emeryturą jest błędem, na jaki nie wolno sobie pozwolić. Ale czy powinno się z niej rezygnować? Również nie – każdy powinien mieć odłożony kapitał, to oczywiste. Ale musi ulec przedefiniowaniu nasze spojrzenie na ten czas, gdy już nie będziemy pracować. Emerytura to kapitał zbierany na czas, gdy fizycznie nie będziemy zdolni do cieszenia się z życia.

Zamiast jednej wielkiej emerytury, człowiek bogaty ustala dla siebie tzw. miniemerytury – cyklicznie dając sobie czas na odpoczynek, zorganizowanie wakacji, wyjazd samemu, z dziewczyną czy z rodziną. Człowiek nie może pracować cały czas na jednakowo wysokim poziomie. Dlatego warto pracować w czasie najwyższej energii, a odpoczywać w momencie, gdy jesteśmy już przeciążeni pracą. To najbardziej efektywny system, zdaniem autora.

Podałem jedynie zarys tego, co autor przedstawia na kolejnych stronach swojej książki. Wspomniałem o głównych ideach przyświecające autorowi – mini-emerytury oraz selektywną ignorancję. Czy warto po nią sięgnąć? Z pewnością nie jest dla wszystkich – zawarte w niej informacje są niekiedy mało wiarygodne. Nie każdy uwierzy, że można żyć w taki sposób, jaki został przedstawiony. Lecz warto zobaczyć, jak myśli inny człowiek, który uważa siebie za człowieka wolnego od przeciążającej pracy, który świadomie wykorzystuje swój czas i zarabia pieniądze w sposób, o którym wcześniej nie wiedzieliśmy, że działa.

Jedną z rad, którą warto przyjąć i zaaplikować, jest zastosowanie reguły skrajności. Polega ona na tym, że próbujemy zrównoważyć pracę fizyczną, tą intelektualną. Aby tego dokonać nie musimy wcale poddawać się ogromnemu wysiłkowi czy korzystać z nakładów finansowych, a tym samym wcale nie trzeba skakać z bungee czy zapisywać się na skałki. Jeśli pracujemy umysłowo, wystarczy codzienny spacer, grabienie liści, lepienie bałwana bądź sanki z dziećmi. Jeśli zaś pracujemy fizycznie, spróbujmy przeprosić się z książkami czy sprawdźmy jak wypadamy w rozwiązywaniu krzyżówek. Te prozaiczne czynności, nie tylko wpłyną na dłuższe zachowanie zdrowia i rozluźnienie, ale również pomogą zmniejszyć stres i naładować akumulatory na kolejny dzień.

Po drugie, uważajmy, żeby nie pójść za bardzo w skrajność i nie wpaść w pułapkę aktywnego wypoczynku. Brzmi absurdalnie? Nie do końca. Obecnie przyjęło się, że modnie jest a do tego wypada wykonywać pewne czynności, podejmować konkretne działania. Jako ludzie sukcesu, po długim dniu w pracy winniśmy pójść z dzieckiem do kina, potem skoczyć na basen a na kolację zaprosić sąsiadów. I oczywiście nie ma w tym nic złego, ale taka permanentna aktywność, wcale niekoniecznie dostarcza nam energii, a wręcz przeciwnie, zazwyczaj ją wysysa. Czasami wystarczy choć trochę odpuścić. Nie każdego dnia musimy mieć co do minuty rozplanowany plan działania i nie w każdy weekend musimy zrywać się rano i gdzieś wyjeżdżać, aby następnego dnia dobrze brzmiało to w pracy. Mamy prawo poleżeć dłużej w łóżku, nie sprzątnąć w sobotę, czy obejrzeć mało ambitny serial. Kula ziemska nie przestanie się od tego kręcić a organizm z pewnością będzie nam wdzięczny i zyska na tym słodkim lenistwie.

Mój osobisty sposób na energię w jesienno- zimowe miesiące jest wyznaczanie sobie kolejnych zdarzeń, na które czekam. Czekam na październik, kiedy są najpiękniejsze, jeszcze nie wysuszone, kolorowe liście, które zawsze stoją w formie bukietu w kuchni. Na orzechy włoskie, których nigdy nie kupuję, ale zbieram z mężem i dzieckiem w środku miasta, dziwiąc się ludziom, którzy się temu przyglądają i kupują to samo, nie wiedzieć czemu za rogiem. I na dynie, którą wybieram po to aby mąż mógł zrobić w niej otwory dla dziecka i opowiedział o amerykańskim Halloween. Później przychodzi listopad a wówczas najpierw moje urodziny a chwilę potem święto zmarłych, które choć nie należy do radosnych świąt, to jest bardzo nastrojowe i refleksyjne. Myślę zresztą, że niezależnie od tego kogo odwiedzamy na cmentarzu, większość z nas w pewien sposób lubi i kontempluje się widokiem tysiąca światełek migoczących w ciemnościach a także ciszą i szacunkiem jaki wówczas odczuwamy. Jeśli chodzi o grudzień, chyba nie musze pisać na co czekam. Muszę natomiast mieć energię bo przede mną sporo krzątania. Dom zostanie przystrojony iskrzącymi się ozdobami, choinkami, będę musiała zastanowić się, co przygotuję do jedzenia a potem denerwować, ze trzeba było nie robić nic, ponieważ potem nie ma kto tego jeść. I tak można podejść do kolejnych, zimowych miesięcy, w których zawsze można znaleźć coś pozytywnego i nastrajającego do motywacji oraz czasu oczekiwania. Energia przecież kryje się wszędzie.

Przestańmy w końcu tak silnie identyfikować się ze stereotypem Polaka, który wydaje się, że żyje po to aby narzekać, ale nie podążajmy również do przeciwległego bieguna, na którym stoi uśmiechnięty perfekcjonista w masce zadowolenia i sukcesu. Energia to naturalna siła, która wypływa nawet, a może przede wszystkim z tych małych rzeczy, tak czasami przez nas niezauważonych, ponieważ potraktowaliśmy je jako „oczywistą oczywistość”. Jeśli nie spróbujemy ich dostrzec, bardzo łatwo możemy popaść w jesienny marazm, zniechęcenie czy obciążenie psychiczne. Każdy organizm potrzebuje różnych bodźców, a te nie znikają czy nie kończą się przecież po sezonie urlopowym.

Przecież teoretycznie chociaż, w domu żyjemy ze swoimi najbliższymi, którym winniśmy zapewnić nie tylko wikt i opierunek, ale również miłość szacunek i przyjaźń, brakuje często nie tylko ciepłego słowa, ale słów jako takich. Jak to możliwe, że codziennie jesteśmy w stanie przez co najmniej osiem godzin klepać wyuczone wręcz na pamięć formułki, ściskać dłonie i z miłym uśmiechem zapraszać do środka, podczas gdy wieczorem zapadamy w swoisty stan hibernacji bądź wybuchamy jak Etna, zapominając czym są elementarne zasady kultury. Istnieją dwie główne refleksje, które są odpowiedzią na podobne sytuacje. Pierwsza głosi, że tak wiele dajemy z siebie w naszym życiu zawodowym, że nie mamy już sił aby to samo czynić w domu. Tyle się nam wpaja o trade marketingu, czy o tym, jakie umiejętności po szkoleniu z komunikacji powinniśmy nabyć, iż cała swoją energię i wolę poświęcamy właśnie na podnoszeni kompetencji we wspomnianych zakresach. Mamy i musimy być najlepsi, ponieważ taki jest obecnie trend, a to co się dzieje poza życiem zawodowym w sposób naturalny i niezauważalny schodzi po prostu na dalszy plan. Działamy tak ze strachu, że ktoś się na nas poskarży, może zwolni, czy przeoczy przy awansach, a w najlepszym wypadu skrytykuje. W domu natomiast? Tu ściągamy maskę formalizmu i pozwalamy sobie na swobodę, szkoda tylko, że ta bardzo szybko często przeradza się w tak zwane nie-chciejstwo i to jest właśnie ta druga refleksja.

Tak jak pierwsza teza, głosiła, że nie mamy siły na „staranie się” w życiu osobistym, to ta druga nie jest dla nas już tak łaskawa i mówi, że to jedynie kwestia naszego wyboru. Oczywiście, dom to nie firma ale z drugiej strony, niejeden twierdzi, że małe przedsiębiorstwo, którym też należy umieć zarządzać a do tego potrzebne są przecież kompetencje menadżerskie. Jeśli nic z siebie nie dajemy, burczymy na domowników, a dzieciom włączamy komputer, to nie spodziewajmy się rodziny niczym z telewizyjnego obrazka. Prawdopodobnie dzieci się nas nie wyrzekną, ale rozwód, czy separacja w dzisiejszych czasach wydaje się już bardziej prawdopodobny, bądź przynajmniej perspektywa długich, ciągnących się lat u boku praktycznie obcej nam osoby. Czy o to nam chodzi? Jasne, że nie, mało jest tych, którzy ranią w ten sposób celowo i z premedytacją, częściej, takie zachowania i schematy są skutkami przyzwyczajenia i braku świadomości ze swoich poczynań. Mamy szczęście, gdy obok nas jest czujny przyjaciel, który nie będzie się bał powiedzieć o tym, co zaobserwował, bądź mądry partner, który zauważy zmiany, jakie zachodzą w związku, czasami jednak musimy liczyć na własną czujność.

Zasadnicze pytanie brzmi: czy równowaga miedzy życiem zawodowym a prywatnym jest w ogóle możliwa? Wydaje się zawsze, że nie, chociażby z powodu godzin, które spędzamy w pracy. Gdybyśmy jednak trochę pododawali, to okazuje się, że czas jest jak najbardziej sprawiedliwy, przyjmując, że śpimy siedem godzin a pracujemy osiem. Suma jest jednoznaczna, zostaje nam dziewięć godzin! To tak naprawdę kupa czasu, który nawet jeśli nam trochę ucieknie na dojazdy, zakupy i posiłki, to wciąż pozwoli na budowanie czy naprawianie relacji z najbliższymi. Jak tylko uświadomimy sobie powyższe fakty, same wyrzuty sumienia powinny nas natknąć do działania, jeśli natomiast jesteśmy bardziej oporni, wystarczy wrócić do tytułu artykułu, a tam do słowa „wyrachowanie”. Powinno ono zadziałać jak zimny prysznic i sprawić, że nie tylko w pracy będziemy przykładnymi osobami, z którymi każdy dąży do kontaktów.

]]> http://www.szkolenia-biznesowe.edu.pl/swoiste-%e2%80%9erozdwojenie-jazni%e2%80%9d-czy-wyrachowanie/feed 1