Szczęście jest pojęciem bardzo szerokim, oznaczającym dla każdego człowieka coś innego. Dla mnie i dla każdej innej osoby definicja szczęścia, choć pewnie zbieżna w pewnych punktach, różni się w najważniejszych kwestiach. To co dla mnie jest wyznacznikiem poczucia szczęśliwości dla drugiej osoby może być dalej na liście priorytetów lub w ogóle się na niej nie znaleźć. To całkiem naturalne. Jednak każdy z nas uważa, że fundamentalne dla bycia człowiekiem szczęśliwym jest bycie zdrowym i przebywać wśród ludzi których kochamy ze wzajemnością. Podobnie jest z opozycją szczęścia. Są pewne kryteria i cechy które definiują człowieka nieszczęśliwego. Dotyczą różnych sfer życia, zarówno prywatnego jak i społecznego. Przybliżę kilka głównych powodów, dla których człowiek może czuć się nieszczęśliwy.
Po pierwsze, środowisko, w jakim się obracamy. Jesteśmy istotami stadnymi, nikt z nas z własnego wyboru nie zdecydowałby się na życie w samotności, np. gdzieś na bezludnej wyspie. Nasze uczucia, przemyślenia, wrażenia są bardzo mocno uzależnione od tego, z kim najczęściej przebywamy, w środowisku jakich ludzi spędzamy najwięcej czasu. Ponadto, zależy to też od muzyki, której słuchamy, od filmów jakie lubimy oglądać czy książek, jakie posiadamy na półce i po które najczęściej sięgamy. W tym kontekście łatwo zrozumieć, czemu niektórym osobom ciężko jest czuć się szczęśliwym, gdy otaczają się przedmiotami wpływającymi negatywnie na samopoczucie oraz gdy obracają się w towarzystwie osób, które mają posępne twarze i nie potrafią zmienić tego stanu. Do tego dochodzą informacje dochodzące do nas za pośrednictwem prasy i telewizji. Dookoła nas panuje niezadowolenie, kryzys dotyka kolejne grupy społeczne. Pojawiają się problemy w pracy, klienci narzekają, a pracownicy domagają się podwyżek, na które być może i faktycznie zasługują, lecz nie ma na to pieniędzy. Gdy w całym tym otaczającym nas środowisku nieszczęścia sami nie potrafimy siebie pocieszyć – gdy głos w naszej głowie też nam podpowiada, że życie jest raczej przykre i ciężkie – mamy poważny problem, który należy niezwłocznie rozwiązać.
Kiedy ostatnio sami w duchu pomyśleliśmy do siebie – „tamtemu to lepiej. Więcej zarabia, wygrywa jakieś nagrody i ma fajniejszy samochód. Nie to co ja.”? Kolejną cechą ludzi nieszczęśliwych jest nieustanne porównywanie się do innych ludzi. Nie muszę chyba w tym momencie przypomnieć, że ciągłe porównywanie siebie do innych nie jest dobrym przyzwyczajeniem? W tych zawodach zawsze przegrywamy, bowiem zawsze znajdzie się inny człowiek, który ma większy talent niż my, więcej zarabia, i tak dalej. Druga osoba zawsze może mieć coś lepszego choćby w jednej dziedzinie, nawet gdy w pozostałych wszystko u niej się sypie. Oczywiście, z drugiej strony, możemy się porównywać do ludzi którzy są od nas biedniejsi, tylko po to, aby przez chwilę poczuć się lepiej. Jednak to nigdy nie będzie dla nas satysfakcjonujące, i tak dalej będziemy czuć się źle. To wynika z samego faktu porównywania siebie z innymi. Ponadto, gdy zapadniemy się bardzo głęboko w ten stan, z czasem zaczniemy porównywać się nawet nie do jednej, lecz kilku osób z otoczenia. Skutek będzie raczej opłakany – niska samoocena, utrata przyjaciół i potworna frustracja.
Czasami, choć spotyka nas w życiu dużo pozytywnych rzeczy, niektóre osoby mają tendencję do skupiania się wyłącznie na tych złych wydarzeniach, które je spotkały. Nawet gdy bilans rzeczy pozytywnych i negatywnych jest zrównoważony, samopoczucie leci na łeb na szyję w dół. Czemu tak się dzieje? Czemu niektórzy nie potrafią dostrzegać pozytywnych aspektów życia? Zapomina się, że aby mieć siłę do przezwyciężania problemów, jakie pojawiają się na naszej drodze, musimy zbierać siłę z tych pozytywnych wydarzeń i mieć wiarę, że jakoś się wszystko ułoży. Wyszukiwanie bowiem negatywnych aspektów w każdej sytuacji jest prostą drogą do poczucia się osobą głęboko nieszczęśliwą. Dodatkowo, promieniuje od nas to poczucie niezadowolenia, odsuwając od nas ludzi, którzy mogliby nam w jakiś sposób pomóc.
Kolejnym, jednym z najważniejszych powodów złego samopoczucia i bycia człowiekiem nieszczęśliwym jest nieustanne dążenie do perfekcjonizmu. Jeżeli ciągle poszukujemy go w życiu, ciężko nam będzie stać się człowiekiem szczęśliwym. Dzieje się tak, ponieważ potrafimy czasami postawić sobie poprzeczkę na tak wysokim poziomie, że nigdy na obecnym poziomie umiejętności nie uda nam się sprostać własnym, wyśrubowanym oczekiwaniom. Wtedy jesteśmy na prostej drodze do złego ocenienia swojej osoby i zwątpienia we własne możliwości. Doprowadzamy tym samym do obniżenia poczucia własnej wartości. Dla takiego człowieka szczęście jest prawie nieosiągalne. Sposób mylenia na to nie pozwala – droga do szczęścia musi być idealna, ale zawsze znajdzie się coś lepszego , co niweczy dotychczasowe, pozytywne nastawienie. Jeżeli dopiero co kupiliśmy nowy ciuch a w internecie dzień później znajdujemy coś lepszego – już idealna sytuacja pęka, i czujemy frustracje. Gdy kupimy sobie nowy samochód, a następnie okazuje się, że lepszy samochód ma kolega z pracy – czujemy się podle. Dlatego perfekcjonista tak rzadko przeżywa chwile szczęścia – to było coś dopracowanego i rzeczywiście wyjątkowego, ale ktoś okazał się lepszy i wszystko zaczyna się sypać.
Takich wspólnych złych nawyków i cech jest więcej u ludzi, którzy określają się mianem nieszczęśliwych. Aby zmienić to nastawienie, wystarczy zmienić owe nawyki i zacząć myśleć w bardziej pozytywny sposób. Ale ludzie, którzy są nieszczęśliwi, postrzegają problem w ten sposób, że to coś, co jest na zewnątrz, źle na nich wpływa, a nie oni sami na siebie. Nie dostrzegają, że problem leży w sposobie postrzegania świata, a nie w samym świecie. Jednak aby zmienić się w człowieka czującego szczęście płynące z codziennych doświadczeń, należy chcieć faktycznej zmiany w swoim usposobieniu.
Zostaw komentarz